HORSES home
DEBUT EP out NOW
check it here
NL
Horses is het speeltuintje van Bert Vliegen (18), waarin hij met zijn kale songs maneuvreert tussen fluisterliedjes, keukentafelanthems en folkpareltjes. Live wordt de groep vervolledigd door Eva Vermeiren en Maarten Colson om het geheel in te kleuren, vorm te geven. Horses maakt nummers die noodzakelijk zijn, zich vaak draaien en keren, maar uiteindelijk altijd hun oorsprong vinden in de schaduwkantjes van de kleine levens, de eenzaamheid en wanhoop. Intensief en krachtig zonder daarbij aan intimiteit te moeten inboeten. In het najaar van 2010 komt Horses met een eerste titelloze EP, met daarop vier nummers. Opgenomen met Kristof Deneijs (Yuko) en gemixt door Rolf Verresen (Winterslag, Yuko).
ENG
Horses is the playground of youngster (18) Bert Vliegen, who has it’s place somewhere between Bon Iver, Isbells and Beirut. Live he’s assisted by Eve Vermeiren and Maarten Colson. Horses’ songs are intense and powerfull, but never without the necessary intimacy. Horses will release it’s selftitled EP in the autumn of 2010, which was recorded by Kristof Deneijs (Yuko) and mixed by Rolf Verresen (Winterslag, Yuko).
influences:
beach house/grizzly bear/volcano choir/phosphorescent/sufjan stevens/the low anthem/animal collective/tallest man on earth/local nativs/the national/my bloody valentine/machinefabriek/caribou
HORSES by alexander_vandriessche
WHITE LAKE
THESE BIRDS
live HORSES is
Bert Vliegen
Maarten Colson
Eva Vermeiren
RifRaf over White Lake
Ergens in een uithoek van de reeds gigantische vi.be-database
vind je hun voorlopig enige nummer ‘White Lake’, een ode aan de
treurnis, een galmende klaagzang die zich zachtjes in je hart nestelt. Heerlijk hoe het nummer begint met wat lofi-achtergrondruis – gegarandeerd slaapkameropnames – en van daar verder evolueert naar een doortastend folkpareltje waarin plaats is voor hunkerende vocals en psychedelische, doch sobere details (check die weemoedige slidegitaar). Benieuwd hoe lang ze zich nog in dat kleine hoekje zullen kunnen schuilhouden.’
Nacht.mag over Horses
De Vlaamse muzikale weemoed klonk zelden zo goed. Het muziekmagazine Rifraf selecteerde het nummer White Lake daarom voor de online muziekcommunity Vi.be. De MySpace van Horses klinkt nog zeer lo-fi, maar de afwisseling tussen slidegitaar en melodica garandeert dat het repertoire van Horses een voltreffer is voor een luistergraag publiek
HBL
“Horses slaagt er in met weinig middelen toch sfeervolle songs te schrijven.”
“Horses kan perfect haar plaats verdienen tussen Fleet Foxes, Bon Iver, Isbells en co”
“Americana op niveau uit Bree. Verstilde harmonieën op een bedje van akoestisch geweld. Smaakt naar meer”
soundslike
HORSES is de muzikale speeltuin van jong talent Bert Vliegen, die qua geluid graag rondzweeft tussen iconen als Bon Iver, Isbells en Beirut. Om zich live optimaal te kunnen uitleven, heeft Vliegen Eve Vermeiren en Maarten Colson aan zijn rangen toegevoegd, wat steeds resulteert in een zeer intense performance. De songs op de eerste self-titled EP van Horses, zijn enerzijds rustig en intiem, maar vertonen hier en daar het nodige scheurtje kracht. Deze self-titled EP ‘Horses’, die overigens op 13 december werd uitgebracht, werd opgenomen door Kristof Deneijs (Yuko) en gemixed door Rolf Verresen (Winterslag, Yuko). Live kan je Horses aan het werk zien op 23 december, op evenement ‘Korte Metten’ in de Vooruit. Titel album:’Horses’.
cultusonline
We schreven al dat er voor Horses een mooie toekomst wacht indien ze voor de juiste kar gespannen zouden worden. De juiste trek aan de teugels hier en daar, met een ruwere kam door de manen,… op termijn zouden ze er wel komen, dachten we. Maar we zagen dat allemaal verkeerd in: ze zijn er namelijk al. (...)
review CACTUS (****)
“Welkom in het rock-walhalla van Vlaanderen! Alweer een nieuwe ster aan het firmament: HORSES, de groep van Bert Vliegen! Een Isbells-adept uit Bree (Limburg). Of neen, verkeerd gezegd! Horses is geen adept want staat er op zich en voelt zeer goed aan. Ze klinken wat als Isbells, maar ze zijn softer en fragieler, denk ik. Drie multi-instrumentalisten die er zeer zachtjes tegenaan gaan. Ze hebben een EP uit en die klinkt goed. 19 minuten muziek staan er op, voor €5 te koop in de zaal.
Zeer aarzelend spelen ze en zeer breekbaar. Ze zetten hun eerste weifelende stappen in het concertwezen maar hun laatste song brengen ze akoestisch te midden van het publiek. Wat een krachttoer! Hartverwarmend! We wachten vol spanning op hun debuutalbum dat ongetwijfeld nog een krachttoer wordt! ”
Inne Eysermans (AMATORSKI) over HORSES (Vibe On Air)
“Horses leerde ik kennen door de mooie ‘ruisbestuiving’ (Urgent.fm) met Marble Sounds. Ondertussen zijn ze geadopteerd door de familie Debonair, die onder andere ook The Bear That Wasn’t en Yuko verzorgen. En als ik ‘Animal Ritual’ beluister, begrijp ik waarom: het neemt je mee in een trip, een naargeestig sfeertje dat blijft hangen – zoals films dat soms kunnen. Pampadam pam; licks en instrumenten krijgen de ruimte om iets te zeggen, blijven je repeterend achtervolgen en werden met smaak behandeld. De observerende Horses hangen met ‘Animal Ritual’ als een donkere wolk boven je hoofd. ”
STUBRU vibe on air
De winnaar van deze week is Horses! ‘Animal Ritual’ begint dreigend en ontpopt zich tot een donkere song waarbij je je afvraagt waar het in hemelsnaam allemaal over gaat. We hoorden een mooie, uitgepuurde productie en een geluid dat vooral intrigeert. De jury is nu vooral écht benieuwd naar de liveversie van dit nummer
RADIO 1
Elke week plukt Radio 1 een nieuw talent van de Poppunt-site vi.be. Deze week viel ons oor op ‘White Lake’ van Horses. Ons oordeel: Net als je denkt: nu heb ik het wel wat gehad met de Bon Iver/Isbells-adepten, komt er toch weer wat bovendrijven dat je mening doet herzien. White Lake van Horses bijvoorbeeld. In een stijl die erg aan The Bear That Wasn’t doet denken, is het een song die zijn tijd neemt om alles vrij te geven. Een slide-gitaartje dat op het randje balanceert, maar net daardoor intrigeert. Een meerstemmig refrein dat gezongen wordt vanuit het hart. Of hoe de schoonheid van tristesse toch altijd dieper raakt dan het mooie van geluk.
