TBTW press
HUMO (16.03.2010)
De rijpere vrouw met openvallende badjas ben ik nog niet tegengekomen
Als u hem niet al te logeren heeft gehad, dan heeft u vast toch al gehoord van Nils Verresen, de jonge muzikant die als The Bear That Wasn’t twee jaar geleden de halve finale van Humo’s Rock Rally haalde, en begin oktober 2009 aan een 365 dagen durende tocht door België begon.
U gelooft ons vast niet als wij zeggen dat Verresen als The Bear That Wasn’t tussendoor nog de tijd heeft gevonden om een plaat uit te brengen: ‘And So It Is Morning Dew’.
HUMO Wanneer heb je deze plaat in godsnaam opgenomen?
Nils Verresen «Eind september, net voor ik aan mijn tocht begon. Ik wist dat ik bij de mensen thuis heel vaak mijn liedjes zou moeten spelen, en dat ik daarna geen zin meer zou hebben om ze op te nemen. Als ik een cd wilde maken, moest het dus in september gebeuren. De songs waren al klaar, ik moest de plaat gewoon arrangeren. En ze is eigenlijk pas een goeie maand geleden gemixt, door mijn boer (die bij Das Munich speelt, halve finalist van Humo’s Rock Rally 2010, red.).»
HUMO Waarom ben je aan je tocht begonnen?
Verresen «Omdat ik mij verveelde had ik een Facebook-groep opgericht waarin ik mijn plan uitlegde en de mensen om onderdak vroeg. Ik had niet verwacht dat iemand erop zou reageren maar ’s anderendaags stond het al in de krant, en nog een dag later zat ik er bij Studio Brussel over te praten. In geen tijd had ik genoeg mensen om eraan te kunnen beginnen. Ik kom weleens bij mensen, meestal veertigers, die me vragen of ik niet het gevoel heb dat ik een jaar aan het verspillen ben. Als ik dan vraag wat zij hebben gedaan toen ze drieëntwintig waren, kunnen ze daar doorgaans in twee zinnen op antwoorden. Ik heb veel meer te vertellen over mijn drieëntwintigste levensjaar.»
HUMO Zullen we het nog snel even over je plaat hebben? Is dit het soort muziek dat je wil maken of zit er nog van alles anders aan te komen?
Verresen «Het is in ieder geval de plaat die ik nu absoluut wilde maken. Ik heb niet zitten nadenken over radiovriendelijkheid, productie of catchyness. Omgekeerd ook niet: het moest niet per se rommelig of ontoegankelijk klinken. De sfeer moest gewoon juist zitten. Ik wilde de sfeer van de demo’s die ik op mijn zolderkamer opnam maar dan met andere instrumenten erbij. Geen idee wat de volgende plaat zal brengen. Nu denk ik: minimalistischer. Maar tegen dat het zover is, wil ik misschien net een iets meer geproducete plaat opnemen. Ik maak wel eens grapjes over een Dean Martin-coverband, dus wie weet (lacht).»
“read it here”/http://www.humo.be/tws/deze-week/19685/dwars-door-belgie-met-the-bear-that-wasnt.html
___________
AB SESSION
_________
STUBRU
live session
“watch it here”http://www.stubru.be/programmas/video/100304thebearthatwasntsourappless
_________
RADIO 1
__________
FOCUS KNACK
__________
DAMUSIC
Het regent en het stormt als ik Nils Verresen uitzwaai. We worden bijna van het trottoir geblazen maar geen onguur weer is onguur genoeg om hem tegen te houden. Hij is niet aan deze tocht begonnen om het gemakkelijk te hebben. Vannacht slaapt hij bij iemand die hij nu nog niet kent, iemand waarvan hij op dit moment enkel de naam en het adres in zijn broekzak heeft zitten.
Ook wij kenden elkaar gisterenavond nog niet toen ik hem na zijn optreden in de Botanique aansprak en zei dat hij die nacht bij mij zou blijven slapen. Na het concert zijn we samen naar huis gereden, we hebben wat gebabbeld bij een thee, we hebben zijn bed opgemaakt en ’s ochtends hebben we samen ontbeten.
Voor hem is dat één jaar lang een dagelijkse gewoonte. Elke dag gaat hij bij iemand anders slapen zonder een eurocent uit te geven. Om naar het toilet te gaan, wat in de Botanique 50 eurocent kost, moet hij schooien. Het zijn regels die hij zichzelf heeft opgelegd. In ruil voor de gastvrijheid zingt hij een liedje en helpt hij bij het huishouden. De lijst van onbekenden werd in sneltempo opgebouwd via Facebook en brengt hem door heel het land, driehonderdvijfenzestig dagen lang bij driehonderdvijfenzestig verschillende mensen.
____________
VETO
The Bear That Wasn’t is Nils Verresen: een jongen met een gitaar en engelachtige stembanden. Met zijn dromerige fluisterliedjes doet hij ons denken aan Elliott Smith, Bon Iver en Sufjan Stevens. In oktober vertrok hij voor een jaar op tournee met de fiets door België. In ruil voor een plekje om te slapen en een maaltijd trad deze beer op in je woonkamer. Vorige donderdag stelde hij zijn plaat So It’s Morning Dew voor in het STUK.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
reviews live
GODDEAU.COM
Met And So It Is Morning Dew van The Bear That Wasn’t krijgen liefhebbers van fluisterliedjes er vanaf maandag een aanrader van eigen bodem bij. Donderdagavond stelde de jonge Limburger zijn plaat voor in STUK.
Bijna halfweg. Zover staat het met Nils Verresen, alias The Bear That Wasn’t, zijn één jaar durend logeerpartijtje dat van start ging op 2 oktober vorig jaar. Een jaar lang trekt hij zonder één frank op zak van deur tot deur. Om verhalen te sprokkelen, zeg maar. Of om eens iets geks te doen. Voor de release van zijn debuutplaat And So It Is Morning Dew streek hij mét strijkkwartet een avond neer in STUK.
Dat hij zijn artiestennaam aan een kinderboek van Frank Tashlin ontleende, wordt meteen duidelijk wanneer broer Rolf Verresen met zijn Winterslag de toon zet voor wat een sprookjesachtige avond zal worden. Dat is And So It Is Morning Dew immers; twaalf als sprookje verklede schone liedjes, voorgelezen door acht muzikanten. De kinderstemmetjes van de jonge Verresens die door de strijkersintro gemixt worden, spreken wat dat betreft boekdelen.
Het begint nochtans wat aarzelend wanneer die intro meteen doodvalt op applaus, en Verresen in “The Little Witch And The Brave Boy Are Going To Venus” nog iets te weinig stemvast blijkt. Ook de klankbalans is niet helemaal je dat met een weggemoffelde drum en de zang die er niet helemaal in slaagt het voortouw te nemen. Langzamerhand trekt die mist toch wat op.
Soms klopt de interactie met strijkers als een bus. Zo werkt “Your Huckleberry Friend” aanzwellend naar een mooie finale toe, en is ook het erg aan de jonge (en nog niet gefrustreerde) Tom McRae herinnerende “Winterwandering” een hoogtepuntje. En dan is er natuurlijk “Headphones”, dat plots uitbarst in een refrein dat het zo tot op Radio 2 zou kunnen schoppen, mocht dat de ambitie zijn. Quod non; wie de plaatversie kent, weet dat dat niet de bewandelde weg is.
Soms pakt de mayonaise minder. In een wat taaier middenstuk blijkt dat één namiddag samen repeteren misschien wat te weinig was. “The Exciting Adventures Of A Bad Bet, A Bad Alliteration And Mister Consequence” loopt zo helaas een beetje manker dan nodig.
De conclusie? De plaat is voorlopig beter dan het optreden, maar dat hoeft geen bezwaar te zijn. Ook Isbells stond er niet bij het eerste optreden, maar zagen we optreden na optreden groeien. Zondag krijgt The Bear That Wasn’t in de Gentse Vooruit al een herkansing, komende maand is het Dominofestival aan de beurt en tussen dat fietsen door zullen er nog wel wat concertjes worden gepland. Wedden dat Nils Verresen er binnen een paar maanden volledig staat en met “Headphones” een bescheiden festivalhitje heeft? (Joke Langens en Matthieu Van Steenkiste)
____________
CUTTINGEDGE
Wij zijn al even verliefd op de ontwapenende fluisterliedjes van The Bear That Wasn’t aka Nils Verresen. De geweldige groepsnaam is ontleend aan een kinderboek van Frank Tashlin, en de songs van het debuut ‘And so it is morning dew’ zouden zowel over fragiele zielen als over mislukte trips naar Disneyland en regendruppels gaan. Ook de manier waarop The Bear That Wasn’t promo voert, intrigeert. De man trekt een jaar lang elke dag per fiets elders heen en overleeft door de goodwill van gastvrije mensen, en natuurlijk door het spelen van zijn liedjes voor zijn ‘publiek voor één dag’. Voor Verresen de hort opging, nam hij zijn debuutalbum op. Nu ligt het in de winkel en dient het kindje voorgesteld te worden. Voor de gelegenheid vervoegde een strijkkwartet de groep in de Balzaal van de Gentse Vooruit; wij waren dus erg benieuwd.
De donkere folk van Bosque Brown mocht de zaal opwarmen. Dat lukte slechts met mondjesmaat. Het Amerikaanse duo bezit met de krachtig uithalende stem van Mara Lee Miller over een enorme troef, maar kent voorlopig slechts één trucje om die uit te spelen. Wij hoorden bijgevolg veel van hetzelfde en zagen veel aanwezigen zich tijdens het korte optreden in de richting van de dranktoog begeven.
Bij The Bear That Wasn’t stond de spanningsboog gelukkig strakker gespannen. Het opgetrommelde strijkkwartet speelde een centrale, niet zelden dwingende rol in de schaduw van Nils Verresen, die zijn akoestische gitaar het werk liet doen en veelal met de ogen dicht zijn ontwapenend charmante fluisterpop bracht. De rest van de groep hield het bij spaarzame toevoegingen. Die aanpak loonde: het publiek was muisstil tijdens de nummers – wij zagen zeer geconcentreerde gezichten – en applaudisseerde terecht erg luid na het uitsterven van elke laatste noot.
The Bear That Wasn’t was er zichtbaar door overweldigd, waardoor de bedeesd gebrachte kurkdroge bindteksten over regendruppels die verliefd worden of de liefde voor Tony de pluchen beer hun effect een klein beetje misten. Het waren, net als de wat ongelukkig achter de frontman weggemoffelde achtergrondzangeres, kleine smetjes op dit excellente concert. Want wij zijn ervan overtuigd dat The Bear That Wasn’t, die in promoteksten steevast met Badly Drawn Boy en Damien Rice vergeleken wordt, wel eens een grote naam zou kunnen worden. Verspreid het woord! (Kristof Nuyens)
read it here
__________
INDIESTYLE
Verslag The Bear That Wasn’t in STUK op 11 maart – nummers die je hart verwarmen
2006: Nils Verresen en zijn gitaar, de geboorte van The Bear That Wasn’t. 2009: Nils en zijn fiets, elke dag ergens in Vlaanderen een optreden van The Bear That Wasn’t in een huiskamer, in ruil voor een warme maaltijd en een bed. 2010: Nils en zijn debuutplaat ‘And So It Is Morning Dew’, 12 nummers die stuk voor stuk je hart verwarmen.
Een uit de hand gelopen hobby of een droom die werkelijkheid wordt? Het doet er eigenlijk niet toe, het enige wat telt is de muziek. En daar hoor je ons zeker niet over klagen. Zeker niet als we er op de cd-voorstelling in het STUK (Leuven) ook nog eens een strijkkwartet bij krijgen! Op 15 maart ligt ‘And So It Is Morning Dew’ in de winkelrekken, op 11 maart stond The Bear That Wasn’t op het podium van de Labozaal van het STUK. We zagen dat het goed was.
Voorprogramma Winterslag maakt muziek in dezelfde lijn als The Bear That Wasn’t: zoete folk-pop dus. Weinig poespas voor het drietal van Winterslag: één zanger, één zangeres, twee gitaren, en that’s it. Simpel doch mooi, zo hoort dat. Zeker als de zangeres een stem heeft die met momenten wel héél erg veel weg heeft van die bloedmooie stem van Joanna Newsom.
Van drie mensen op een podium gaan we over naar negen mensen op het podium: uiteraard Nils zelf, een drummer, basgitaar, pianist, strijkkwartet en nog een zangeres. Een beetje teveel van het goede, denkt u? Het tegendeel is waar: het goed gecoördineerde samenspel van de hele band zorgt ervoor dat we geen seconde klagen over de hoeveelheid muzikanten op het podium.
Elk nummer heeft wel iets weg van een sprookje. Zo gaat ‘Ballad Of Two Raindrops’ over twee regendruppels die op elkaar verliefd worden, mooi toch? Nils’ zeemzoete stem zweeft door de nummers heen en de tijd vliegt voorbij. Na een luid applaus staat Nils terug op het podium, deze keer helemaal alleen: het resultaat is minstens even goed als met de band. Even later staan alle muzikanten weer op het podium om afsluiter ‘Next Stop: Disneyland’ te spelen.
Isbells, The Bear That Wasn’t, heren zoals deze doen ons afvragen of er nog meer van dat verborgen talent in België rondloopt. Dromerige folk-pop, verre van de pretentieuze muziek die we dezer dagen dikwijls te horen krijgen. ‘And So It Is Morning Dew’ is een perfect album om deze relatief strenge nawinteravonden aan je haardvuur door te brengen. En moest The Bear That Wasn’t nog steeds huiskamer-concerten doen: bij deze is hij bij ons méér dan welkom!
door Jarri Van der Haegen
________
TVBRUSSEL (ABBOTA)
_____
SKYNET
The Bear that wasn’t is het bandje van Nils Verresen. De man heeft het voorbije jaar een heleboel geinvesteerd in de groep. Heel belgie trok hij rond, van zaal tot zaal, zonder een cent op zak. Althans zo wilt het verhaal.
Vorig jaar kwam zijn eerste album uit ‘and so it is morning dew’, wat meteen door de Morgen en de Standaard werd opgepikt in hun eindejaarslijstjes. En nu was er dus hun optreden in de Botanique. Persoonlijk had ik ze liever in de rotonde gezien, maar so be it.
Hun muziek is fragiel en menselijk, aangrijpend en meeslepend. Dit live brengen kan je beschouwen als een evenwichtsoefening. Enerzijds is het ontroerend, anderzijds wordt je – als toehoorder – vrij snel afgeleid. En als dan een aantal mensen tegen elkaar beginnen te babbelen, dan… Zelf was ik meteen verkocht. Het was zo intens, zo mooi…
_____________
CUTTING EDGE : DOMINO
________________
GODDEAU : DOMINO
Zo is The Bear That Wasn’t het prototype van de singersongwriter die zijn liedjes graag inkleurt met een mooi arrangement: hier een klokkenspel, daar wat backings, en vanavond ook wat strijkers. Die worden niet altijd even nuttig gebruikt—hun pizzicato zorgt niet voor een betere versie van het nochtans wondermooie “Fizzy Good (Make Me Feel Nice)”—al zijn er ook mooie interventies, als in “Your Huckleberry Friend”. Er is ondertussen wat meer geoefend en je merkt dat de groep al wat meer op elkaar is ingespeeld dan tijdens de albumvoorstelling een kleine maand geleden.
Knap ook hoe Nils Verresen—de beer in kwestie—in geheide single “Headphones” plots uithaalt. Het gaat hem goed af; hij heeft een mooi stemgeluid als hij schreeuwt, en het geeft het refrein nog wat extra kracht. Maar ook solo blijft het natuurlijk pakken. “Next Stop: Disney Land” blijft ontroeren. We zien The Bear That Wasn’t nog ver geraken.
______________
CULTUS
Zeven maanden zit Nils Verresen van The Bear That Wasn’t al ver in zijn 365dagen-project. Nog iets meer dan vijf maanden zal hij op z’n fiets België rondtrekken met het enige gezelschap van zijn gitaar. ’s Avonds strijkt hij bij iemand, die ervoor openstaat, neer en in ruil voor een overnachting en een volle buik, geeft deze sympathieke beer – die net geen beer is – een huiskamerconcert. Met uitzondering op 8 april wanneer hij de Club van de AB met die warme gloed van een huiskamer kwam verheugen.
Hoe minimaal ’s mans troubadour liedjes ook mogen klinken, op Domino stond er zowaar een 9-koppige band achter hem. Inmiddels al voor 7 maanden speelt Verresen zijn liedjes dag na dag en dat hoor je. Zijn songs hebben geen geheimen meer voor hem. Zo weinig zelfs, dat ze een stuk van hem zijn geworden. En toch slaagt hij er nog altijd in om ze met emotie en overtuigingskracht te brengen. Misschien omdat elk liedje een klein sprookje op zich is? Verhaaltjes over de afgewezen knuffelleeuw en de twee regendruppels die op elkaar verliefd worden, vertederden het aanwezige publiek.
De plaat mag misschien nog niet helemaal overtuigen, toch bewees Verresen donderdag dat hij wel degelijk pareltjes van songs op zak heeft en dat hij van plan is om er menig festivalweide mee te veroveren.
(...)
The Bear That Wasn’t heeft de openingsavond van het Domino-festival helemaal naar zijn hand gezet. De bands die volgden konden zijn magie eenvoudigweg niet overbruggen. Een onmogelijke opdracht, zo bleek.
read it here
____________
CUTTING EDGE
Als het aan ons lag, had The Bear That Wasn’t best de avond mogen afsluiten. De jonge Nils Verresen leverde dit jaar een heel mooi maar breekbaar lo-fi plaatje af. Helaas bleef dat lo-fi geluid in de club van de AB niet altijd even goed overeind. Voor de gelegenheid had The Bear That Wasn’t naast zijn groep ook een strijkkwartet meegebracht. Dat gaf bepaalde nummers een mooie extra geluidslaag mee, maar soms stonden de strijkers het geheel in de weg. Wij hadden ze liever een paar nummers lang van het podium zien verdwijnen, maar hey, wie vraagt ons wat, eigenlijk? Bij persoonlijke favoriet ‘Fizzy good (make feel nice)’ mocht de prima groep rond Nils Verresen zelfs helemaal niet meedoen. Een nummer met alleen strijkers en stem, dat kan lukken als je een heel sterk stemgeluid hebt. Helaas kan de stem van Verresen zo’n nummer voorlopig nog niet dragen. Ons advies wordt niet gevraagd, maar we geven het toch: volgende keer minder gestrijk en meer rock-’n-roll!
____________
DAMUSIC
Maar dat verhinderde The Bear That Wasn’t allesbehalve om elk hoekje van dat kleine podium met negen man te bezetten. Iets wat resulteerde in een bonte verzameling van strijkers, toetsenisten, gitaristen, een achtergrondzangeres, een drummer en natuurlijk frontman Nils Verresen, die ondertussen één geworden lijkt te zijn met zijn akoestische gitaar.
Het setje van The Bear That Wasn’t klopte volledig. Elk melodietje, elke noot en elke zanglijn zat met een zekere precisie netjes op z’n plaats, met hier en daar een zweem sprookjesachtig xylofoongetokkel. Reken daar nog eens de zachte stem van Verresen bij, en je kreeg een combinatie die liedjes als Sour Apple en Your Huckleberry Friend tot echte pareltjes maakte. Om met gesloten ogen van te genieten.
Verresens charmante humor over pluchen knuffelleeuwen met de naam Tony en een teleurstellend bezoek aan Disneyland werkten moeiteloos op het gniffelgemoed van het publiek. Het heftige Headphones overdonderde, in positieve zin, door het knappe gitaar- en zangwerk.
Er zou echter wel wat vaker van dat brave pad afgeweken mogen worden, maar dat leek The Bear That Wasn’t nog te schuwen. Spijtig, want de zoete luisterliedjes konden daardoor niet altijd blijven boeien en deden soms zelfs wat klef aan.
