THE BEAR THAT WASN'T reviews
reviews AND SO IT IS MORNING DEW
DE MORGEN (29.03.2010)
HUMO (16.03.2010)
FOCUS KNACK
__________
GODDEAU
u de Belg meer dan ooit oor heeft voor gefluisterde zielenroerselen, trekt ook The Bear That Wasn’t, in de slipstream van Isbells, een blik fluisterliedjes van eigen bodem open. Debuutplaat And So It Is Morning Dew is een onvervalste ode aan verhaaltjes voor het slapengaan.
Nils Verresen vertrok op 2 oktober 2009 per fiets voor een één jaar durend logeerpartijtje bij 365 vrienden en vreemden, op zoek naar eerlijkheid en kleine en grote waarheden. And So It Is Morning Dew doet vermoeden dat The Bear die voor zijn tocht ook al gevonden had. Met twaalf al fluisterend voorgelezen liedjes, gecamoufleerd als één lang sprookje, blijkt dat hij zijn aan een kinderboek van Frank Tashlin ontleende naam absoluut niet gestolen heeft.Deze kinderlijke factor — en dat bedoelen we verre van negatief — loopt als een rode draad doorheen het debuut van The Bear That Wasn’t. Van het fijne artwork van zus Karen tot verhalende songtitels als “The Little Witch And The Brave Boy Are Going To Venus” of “The Exciting Adventures Of A Bad Bet, A Bad Alliteration And Mister Consequence”. En dan zwijgen we nog over “Ballad Of Two Raindrops”, of hoe twee regendruppels elkaar terugvinden, in een waas van metaforen en het meest vrolijke wijsje op de hele plaat.
Met het fragiele “Fizzy Good (Make Feel Nice)”, dat een hartverscheurend eerlijk troostlied van de bovenste plank is (“Don’t let anybody love you / ’cause you’re better off being a child”), bewijst The Bear dat de vaak gehoorde vergelijkingen met Tom McRae en Sufjan Stevens niet uit de lucht gegrepen zijn. Tegelijk toont hij zich ook een singer-songwriter met bakken potentieel, die op tekstueel vlak bij momenten doet denken aan de poëzie van Ben Gibbards Death Cab For Cutie.
Waar “They Are The Donutpeople” en “The Rain Is A-Comin’” dan weer iets minder weten te boeien, bevatten “Headphones” en eerste single van de plaat “Sour Apple” — misschien net iétsje te bewasemd door grote voorbeeld Elliott Smith? — beide hitjespotentieel. Maar het gros van de songs op And So It Is Morning Dew weet erg te behagen en zal in de nachtelijke uren van Duyster zijn natuurlijke habitat herkennen.
And So It Is Morning Dew maakt met een dozijn slaapwelliedjes, songteksten vol kinderlijk naïeve waarheden, fijne backing vocals en een fris strijkkwartet — zeiden we al dat de fijne arrangementen een pluim verdienen? — van The Bear That Wasn’t misschien niet vanaf de eerste keer, maar na verschillende luisterbeurten absoluut een vaste bewoner van uw platenspeler. Met nog zes maanden rondtrekken voor de boeg — een spoedcursus levenservaring — en enkele jaren groeimarge in het verschiet, zou The Bear wel eens kunnen uitgroeien tot een blijver die het niet meer van one night stands moet hebben. Bij ons mag ie alvast langer blijven plakken.
__________
CUTTING EDGE
Weinigen hebben ons de afgelopen weken zoveel weke knieën, een knikkende adamsappel én een goed humeur bezorgd als The Bear That Wasn’t, alias Genkenaar Nils Verresen. Over zijn charmante tocht – denk: 365 dagen, 365 logeerplaatsen, 1 man, 1 fiets, 1 gitaar – is al zoveel geluld en geschreven dat een heuglijk feit over het hoofd dreigt te worden gezien: de debuutplaat ‘And so it is morning dew’ is een pareltje waarop twaalf kleine, maar wonderlijke liedjes broederlijk naast elkaar vertoeven.
Bij The Bear That Wasn’t is niets gewoon wat het is, en dus bieden alleen al de songtitels een verhaaltje op zich. ‘The little witch and the brave boy are going to Venus’, ‘The exciting adventures of a bad bet, a bad alliteration and mister consequence’ en ‘They are the donutpeople’ doen bovendien precies wat je ervan verwacht: je verrassen, maar dan wel met een overweldigende walm van goede vibes.
Vergis je echter niet. ‘The little witch …’ mag dan de plaat openen met het geluid van spelende kinderen en de geweldige zinsnede ‘The last thing she ate was a crème brûlée’, de liedjes hebben wel degelijk diepgang. En dat is meteen de grote kracht van The Bear That Wasn’t. De door hemzelf gecreëerde sprookjeswereld is het ideale lokmiddel.
Zij die zich laven aan de aan Badly Drawn Boy en Sufjan Stevens refererende luisterpop van Nils Verresen, worden aangestoken door een aangename, soms weemoedige microbe waarvan je wil dat ze zich voorgoed in het lichaam nestelt. Zo kunnen wij al even niet meer zonder onze dagelijkse dosis ‘Fizzy good (make feel nice)’ en ‘Headphones’. Onze favoriet is voorlopig ‘Ballad of two raindrops’, waarin de liefde tussen twee regendruppels – echt waar – serieus op de proef wordt gesteld.
Als je de voorbije tijd als een baksteen bent gevallen voor de muziek van Isbells, Damien Rice of The Bony King Of Nowhere, dan moet je ‘And so it is morning dew’ in huis halen. Wij hebben het ons nog niet beklaagd. Iedereen kan zich nog wel het verscheurende moment uit de kindertijd herinneren waarop moeder besloot dat je toch echt te oud was geworden voor die ene, favoriete knuffelbeer. Wel, The Bear That Wasn’t is het ideale alternatief!
read it here-
__________
GOFORMUSIC
Je plaat beginnen met ‘The last thing she ate was a crème brûlée’ en je openingssong The little witch and the brave boy are going to venus noemen: Nils Verresen ofte The bear that wasn’t durft. Dat bleek al voor zijn debuutplaat And so it’s morning dew, toen de jongeman het geschifte maar erg sympathieke plan opvatte om een jaar lang elke avond bij iemand anders door te brengen. In ruil voor kost en inwoon konden de gastheren en -vrouwen voor één dag op Nils een beroep doen om zich door zijn prachtige liedjes te laten ontroeren… of hem te vragen de vuilniszakken buiten te zetten. Het project gaf The Bear that wasn’t de nodige naambekendheid. Een goede zaak, want deze plaat verdient het niet om verloren te gaan in de zondvloed van releases die ons in de lente steevast overspoelt.
The Bear that wasn’t maakt intimistische muziek op het kruispunt van kamerpop en folk. In ons land zijn Isbells, The Bony King of Nowhere en Nona Mez referenties, bij internationale geestesgenoten moeten we vooral denken aan Sufjan Stevens (zijn sobere kant welteverstaan), Tom Brosseau of de veel te vroeg heengegane treurwilgen Sparklehorse en Elliott Smith. De fluisterzachte stem van Verresen en zijn akoestische gitaar vormen de ruggegraat van deze plaat, maar vrouwelijke vocals, strijkers, blazers en subtiele drums en percussie zorgen voor een rijke, mooi gearrangeerde sound. Minder definieerbare elektronische soundscapes, klokkegeluid of pratende mensen in de achtergrond dragen er eveneens toe bij dat je elke luisterbeurt weer nieuwe ontdekkingen doet. Deze ogenschijnlijk eenvoudige muziek is wonderlijk veelgelaagd en ingenieus. Voeg daar nog straffe teksten aan toe en je hebt alle ingrediënten voor een vaderlandse klassieker. En dat op de ‘tender age of 22’! Het is maar weinigen weggelegd…
__________
DE STANDAARD (13.03.2010)
Aan de andere kant van het rockspectrum vinden we The Bear That Wasn’t, het alias van Nils Verresen. De jonge singer-song-writer schreef voor And so it is morning () tedere, breekbare liedjes die folk en country als basis nemen.
Bright Eyes is duidelijk een grote invloed: Verresen heeft hetzelfde soort aarzelende fluisterstem als diens Conor Oberst. Liefhebbers van simpele, naïeve songs vallen wellicht voor Verresens kinderlijke teksten (wat dacht u van een titel als ‘The little witch and the brave boy are going to Venus’?). Maar zijn zeemzoete, lieflijke sfeertje doet behoorlijk eendimensionaal aan. The Bear had wat vaker zijn tanden mogen laten zien. (SVS)
_______________
SOUNDSLIKE
THE BEAR THAT WASN’T is Nils Verresen, louter een gewone jongen met een gitaar en een hemelse stem. Hij ontleende zijn artiestennaam aan een kinderboek van Frank Tashlin en haalt zijn mosterd duidelijk bij muzikanten als Gravenhurst, Elliott Smith, Bon Iver en Sufjan Stevens. THE BEAR THAT WASN’T fluistert breekbare songs voor een gevoelig publiek en probeert op die manier een warme en veilige baken te zijn in chaotische tijden. Met deze invalshoek belandde Nils Verresen net niet in de finale van Humo’s Rock Rally 2008. Toch werd hem een succesvolle toekomst voorspeld, waarbij zijn prachtige en oerdegelijke songs zeker zouden aanslaan. Met het nieuwe album ‘And So It Is Morning Dew’ bevestigt THE BEAR THAT WASN’T zeker en vast deze hoge verwachtingen. Het is een rustige en liefdevolle plaat geworden die vooral verrast met zijn warme uniekheid. Ondertussen onderneemt Nils Verresen sinds oktober 2009 een nooit geziene rondreis waarbij hij tot oktober dit jaar bij 365 sympathisanten zal overnachten, allemaal opgetrommeld via zijn facebook-groep. In ruil voor de overnachting verwent hij zijn gastheer/vrouw met een flinke set gezellige en warme songs. De rest van zijn publiek ontvangt hij op 27 februari in Brussel (AB/Botanique), op 11 maart in het Stuk in Leuven en op 14 maart in de Vooruit in Gent. Releasedatum album: 15 maart. (NEW DATE!)
__________
SOUNDSLIKE
De betere indie-folk komt dezer dagen van bij ons, met als nieuwe fonkelende ster The Bear That Wasn’t. Bezieler Nils Verresen noemde zijn project naar een kinderboek van Frank Tashlin en stopt hiermee zijn liefde voor verhaaltjes niet onder stoelen of banken. Zelf kan hij er trouwens ook wat van, want elk nummer op ‘And So It Is Morning Dew’ heeft de allure van een muzikaal kortverhaal (denk aan de rustige Sufjan Stevens, Conor Oberst, ...). Gewapend met een engelenstem, akoestische gitaar en perfect aanvoelende muzikanten (cello, drums, gitaar) trekt hij ten strijde tegen de ‘volwassenheid’ en ontpopt hij zich tot de Peter Pan binnen het genre (al gaat het soms toch wel dieper dan dat). Onmogelijk om onverschillig te blijven bij nummers als “Winterwandering”, “We’ve Come Bearing Gifts”, “Next Stop: Disneyland!”, ... . Met een beetje geluk zie je hem dit jaar nog één van deze nummers in je woonkamer spelen. Sinds oktober is Nils namelijk bezig aan zijn 365-dagen-project: per fiets en met akoestische gitaar trekt hij het Vlaamse land rond en in ruil voor eten en onderdak mag je je aan een akoestische set verwachten. Wondermooie liedjes, mooie verhaaltjes en een mooi verhaal. Ik zou ‘m in huis halen!
___________
MUSICMETER.NL
Spelende kinderen openen de eerste paar seconden van dit album afkomstig uit (alweer) België.
En lieflijk speels mag The Bear That Wasn’t best wel genoemd worden.
Verwarrende naam, en dat gaat ook op voor de inhoud, want kijkend naar de hoes en luisterend naar de liedjes, die zijdezacht worden gezongen, is er wel degelijk sprake van scherpte. Het is niet het zoveelste pop/folk plaatje dat we voorbij horen komen.
Nou ja, bij wijze van spreke dan, want origineel is het nu ook niet echt te noemen.
Toch weet Nils Verrese zich op de één of andere manier te ontworstelen aan de grote grijze folkmassa met een naam die ontleent is aan een kinderboek van Frank Tashlin.
Heel kwetsbaar, heel breekbaar en daarmee lukt het hem om zich te scharen in het rijtje grote namen als bijvoorbeeld een Elliott Smith (maar dan toch wat luchtiger van klank zoals b.v. Sour Apple). Tegelijkertijd ervaar ik ook kinderlijke onschuld, misschien zelfs wel wat naïviteit. Dromerig ook (dank u cello).
Mag deze noorderbuur weer een compliment aan de zuiderbuur geven? Ja, dat mag, bepaalt hij zelf, want wederom komt er een erg mooi album vandaan waarvan je hoopt dat er meerdere gemaakt worden als deze.
User Mctijn zit qua smaak behoorlijk op één lijn, maar de laatste tijd was het ‘ons ben zuunig’ qua sterrenregen van zijn kant of we begonnen erg uiteen te wijken. Deze tip van zijn kant laat zien dat het allemaal wel meevalt.
Laten we dit kleine grootse album alstublieft niet over het hoofd zien tussen alle grote releases van dit moment. The Bear That Wasn’t verdient het om gehoord te worden!
_________
POP-ROCK.COM
La folk, l’indie-pop acoustique à la Elliott Smith, Bon Iver, Sufjan Stevens et consorts, en général, ça ne me parle pas beaucoup. Allez savoir pourquoi, je me suis pourtant laissé séduire par cet album d’un groupe belge au nom improbable (l’ours qui n’était pas, késako ?), apparemment tiré du titre d’un livre pour enfants.
Originaire de Louvain, The Bear That Wasn’t est à la base le projet solo d’un musicien, Nils Verresen. Seul à la guitare, ou accompagné de quelques discrètes orchestrations, ce singulier auteur-compositeur brabançon nous emmène à pas feutrés dans un monde de douceur et de rêveries. En douze chansons aux titres aussi étonnants que The little witch and the brave boy are going to Venus, The exciting adventures of a bad bet, a bad alliteration and Mister Consequence, ou encore Next stop : Disneyland !, le chanteur séduit par la délicatesse de son timbre, par la simplicité de ses accords et par la finesse de ses ritournelles.
Nils s’est fait remarquer, en Flandre, avec un concept original de tournée « chez l’habitant ». En échange du couvert et de l’hébergement pour la nuit, il donne un petit concert privé, avec à chaque fois pour uniques spectateurs son hôte du soir et quelques convives. Quelle meilleure manière d’aller à la rencontre de son public et, à son contact, de faire murir, soir après soir, les chansons de son répertoire ? Cette tournée (de 365 dates en tout !), entamée en 2009, se poursuit cette année.
L’enregistrement de l’album a été pensé selon cette approche résolument intimiste, cette conception simple, directe et sans artifices de la musique. Loin de l’agitation, du bruit et du stress de la ville, The Bear That Wasn’t nous propose une petite heure de recueillement, de légèreté, de poésie et de joie communicative ; une tendre excursion champêtre qui nous colle un sourire béat sur le visage sans qu’on ne puisse trop expliquer pourquoi. Si ce n’est le plaisir que procure un peu de douceur dans un monde de brutes.
Tout ici n’est que dépouillement, il n’y a point d’électricité, pas de soli flamboyants et encore moins de bidouillages de producteurs. Chaque titre aurait été enregistré en une ou deux prises à peine que cela ne nous étonnerait d’ailleurs pas (à part sans doute pour les cuivres de Your huckleberry friends). Il y a un vrai sentiment de fraîcheur et une charmante spontanéité qui se dégagent d’un Fizzy good (Make feel nice), d’un Sour apple ou d’un Winterwandering – trois de mes titres préférés de cette galette.
Comme certains vieux Dylan, And so it is morning dew est un ces disques à écouter au coin du feu, lors de longues soirées d’hiver à la campagne, un verre d’excellent bourbon à portée de main. Les fans de Grandaddy devraient y trouver leur compte. Ceux de Gravenhurst encore davantage. Les inconditionnels de Bright Eyes risquent bien d’apprécier également. Pour les ambiances et la sensibilité.
Alors, avec The Bear That Wasn’t, la Belgique aurait-elle trouvé son Nick Talbot ? Ou son Conor Oberst ? Même si cela peut paraître prématuré, j’ai envie de répondre que oui. Nils Verresen semble taillé dans le même bois que ces songwriters. Il ne lui manque sans doute qu’un véritable tube (ce qu’on ne trouve pas encore sur cet album) pour lui permettre de s’exporter bien au-delà de nos frontières.
__________
INDIESTYLE
The Bear That Wasn’t – And So It Is Morning Dew: typische duyster-plaat
Het is een heuglijke tijd voor de Belgische muziekindustrie. Dit jaar kwamen grote kleppers als The Van Jets, Admiral Freebee en Mintzkov al met een plaat op de markt. Nu gaan ook de jonge ruwe diamantjes dat doen. In een sterke nieuwe lichting met onder andere Marble Sounds en Balthazar merkten we ook de eersteling van The Bear That Wasn’t op. Hoewel de meeste beren een winterslaap hielden, sleutelde dit exemplaar deze winter naarstig aan z’n muziek. Het resultaat daarvan kunnen we horen op And So It Is Morning Dew.
In zijn muziek kiest hij vaak voor de moeilijk te bewandelen paden en dat werpt flink z’n vruchten af. In een niet zo ver verleden sneuvelde The Bear That Wasn’t nog in Humo’s Rock Rally omdat hij een eigen smoel miste en daar heeft hij flink wat van opgestoken. The Bear That Wasn’t valt vrijwel met geen enkele Belgische band te vergelijken. Of toch? Bij momenten gaan we wel eens denken aan The Bony King Of Nowhere, maar de sound vertoont teveel verschillen om ze echt aan elkaar te gaan koppelen.
The Bear That Wasn’t grossiert voornamelijk in melancholie (Fizzy Good, Sour Apple en The Rain is A-coming), nostalgie (They Are The Donutpeople, Winterwandering, We’ve Come Bearing Gifts en Next Stop: Disneyland) en een stevige portie sentiment. We onthouden ook de flinke arrangementen die telkens weer recht naar het hart gaan en steevast voor kippenvelmomenten zorgen. Denk dan in eerste instantie aan de bloedmooie strijkers in Winterwandering, dat we nooit of te nimmer meer van onze ipod gooien, en aan de subtiele trompet in Your Huckleberry Friend. Beide nummers zijn overigens de absolute climaxen waarrond de plaat gebouwd is. Daar voegen we graag ook nog They Are The Donutpeople aan toe. Wie goed oplet herkent wellicht miljoenen kleine subtiele geluidjes en instrumenten. Zonder overdrijven weliswaar… En dat Nils Verresen, het brein achter The Bear That Wasn’t, geen neerslachtige mens is, bewijst hij dan weer met Ballad of Two Raindrops, Headphones en het ‘feestelijke’ Next Stop: Disneyland.
Verresen heeft goed geluisterd naar Sufjan Stevens (vooral op het gebied van zang, tekst en arrangementen) en naar Elliott Smith (de o zo zachte gitaarlijnen). Maar wat nog belangrijker is, hij heeft een atypische Belgische sound ontwikkeld die steevast zorgt voor dwalende gedachten en zeemzoete melancholische herinneringen. And So It Is Morning Dew is een typische duyster-plaat en tot nader order ook de beste Belgische avondplaat van het moment. Eentje die je volstrekt stil maakt en muzikanten doet grijpen naar een gitaar in een poging het beter te doen. Wie dat kan heeft een stevige 4 op 5 niet gestolen.
Score: 4/5
